همین خیال توست که

برای دویدن.

برای نوشتن.

که دل می دهد برای خندیدن .

اشک می دهد برای روییدن.

بهانه ی این همه ایمان.

راز در این همه دیوان.

این همه قدرت بیان ...

               مسافر چشم به راهي هاي من بي گاهان از راه رسيد  ......... 

اما نميدانم چرا .. گاهي ثانيه ها از تپش مي ايستند .. من مي مانم و اشك .... من مي مانم و غم ... من و اندوه ...

برو .....چرا دوباره به من سلام می دهی نمی خواهم توراببینم...........نه هرگز.....من در اینجا درتنهاییم

در سکوتم .آرامشی دارم مثل آرامشی که باهم بودیم .. آرامشم رانگیر.............بر روی آن بلندی به

انتظار این آرامش چه واژه ها ی عاشقانه ای که میگفتیم برو بگذار عاشقی گمنام بمانم.......همان

عاشقی که کسی نمی شناختش وروزهایش را درکنار تو به شب می رساند بگذار در این مرداب با ذهن

پوسیده خود فرو روم برو.بین ما دیگرهیچ نیست.من کسی را دوست داشتم چهره اش شبیه تو بود.تو

بودی اما نیستی......نگاهت شبیه اونیست نگاهش روحی داشت به وسعت دریای عشق ......صدایش

زیبا بودودلنشین.... من می خواهم تو بروی...........آن دفعه که رفتی

روزاول مردم ..........نیست

شدم.......

 روز دوم خود را دفن کردم ........دراتاقم ...بیچاره پنجره اتاقم دلش گرفت.... گریه

کرد..گفت.دیگر آن آواز را نخوان....آن ترانه عاشقانه که با عشقت می خواندی.........دیگر آنرا

نخواندم.....بیچاره دیوارها.......بیچاره پنجره اتاقم نمیدانند که جز آن ترانه قدیمی ذهن پوسیده ام به

خاطر نمی آورد.....

روز سوم در تابوتم کابوس دیدم.کابوس رفتنت.....

روز چهارم صداهایی شنیدم که مرا

می خواندند......همهمه هایی که نمی دانستم که چه می گویند ...که آنها کیستند......

روز پنجم

صدایی شنیدم تو بودی مرا می خواندی .کنارم دراز کشیدی دستم راگرفتی گفتی تنها نیستم ومن آرام

سرم را بر شانه ات گذاشتم و خوابیدم.........

 روز ششم......چشمهایم را باز کردم... به اطرافم نگاه کردم

اما کسی راندیدم.جز دیوارهای بلند..سیاه........

 روز هفتم صدایی نبود .کسی نبود.و.نه همهمه ای و نه

تو..تازه فهمیدم من واقعا مرده ام...مثل اینکه مراسم هفت روز به خوبی انجام شد ..مرگی که شیونی 

نداشت.........همه با خیالی آسوده خوابیدند که آبرویشان حفظ شد.ه است...به گمانشان به خوبی مرده

بودم..... اما کسی آمد نمی دانم که بود از کجا امد..دستم را گرفت مرا از تابوتم.از این مرداب وحشت

بیرون کشید...هنور هم نمی شناسمش..........همیشه با من است..... نگاه کن دستش در دست من

ست......به من میگوید تو باید بروی.....من زندگی که نمی خواستم را مدیون اویم ........زندگی که اکنون

آنرا می خواهم.. شاید خاطره شدن کسی که روزی دوستش داشتم که دیگر دوستم ندارد تنها راه درمان

مرگ من بود.......او راه را نشانم داد.....ومن دوباره متولد شدم... .برو........و دیگر بر نگرد....نمی خواهم

دوباره بمیرم...........نمی خواهم دوباره ببینمت...... قلبی که تو میشناختی را در آن تابوت جا

گذاشتم...دیگر قلب عاشقی نیست که تو را بخواهد ..................برو......

می تواند ترانه ای باشد ...

که در کوچه های تابستان همین چند سال پیش می خواندیم .

قرار به هم خورده مان می تواند باشد

بر نیمکت آخرین خداحافظی در پارک ...

کنار درختانی که از کار آدمی سر در نمی آودند .

بهانه ی ما می تواند مثلآ

همین دلتنگی های نمیدانم از سر چه ..

همین بی خوابی ها

حالا سالهاست

هرچه می خوابم خوابم نمی برد ...

هرچه نمی خوابم خواب تو را می بینم .

بهانه ی ما اصلآ

تعریف آخرین خوابی که دیده ایم ..

می بینی ...

ما کمی سخت می گیریم

وگر نه آشتی که این حرف ها را ندارد ..

ياد گرفتم چطوري با تو باشم بدون اينكه تو باشي !

گاهي اوقات احتياج به آدمي داري ... يه نفر كه وايسه رو به روت ،تو چشات نيگا كنه و محكم بزنه تو گوشت ...تو صورتت خم شه ،دستت و بذاري رو گونت و دوباره نگاش كني ... ببيني كه كلي عصبانيه ولي توي اخم صورتش ببيني كه دوستت داره ...بعدش دوباره نگاش كني،همون جور كه دستت روي صورتته (همونجايي كه كشيده رو خوابونده دم گوشت ) بهت بگه : چته تو ؟؟؟؟ بسه..يه كم به خودت بيا..سرت فرياد بكشه كه تو يهو بلرزي ... كه بري بغلش ... كه بغلت كنه...همون دستي رو كه كوبيده بود تو صورتت رو بذاره رو سرت...كه سرت و فشار بده توي گودي شونش...كه تو چشات و ببندي و رو شونه هاش گريه كني ،با خودت فكر كني كه تو واقعآ چته ......

مسافر چشم به راهی های من

بی گاهان از راه بخواهد رسید

ای همه ی امید ها

مرا به بر آوردن این بام

نیرویی دهید!

يادته گفتي دوست دارم ... سرم و پايين انداختم و گفتم نظر لطفته ... سرم و بالا آوردي تو چشام نگاه كردي و گفتي : نظر لطفم نيست نظر دلمه ...

تكرار اون نگاه و اون جمله كه هيچ وقت برام تكراري نمي شه باعث شد كه دل من صاحب نظر بشه و من و مجبور كنه كه بهت بگم دوست دارم ...

مگه دوستت نداشتم ؟؟؟؟ پس چرا حالا تنهام ؟؟؟؟

ميدوني . يكي از ما دروغ مي گفت ولي هنوز همون قدر برام عزيزي كه نمي تونم تهمت اين دروغگويي رو به تو بزنم ... آره . من دروغ گفتم . دروغي به وسعت تموم بي تو موندنام . دروغي به وسعت تموم دلتنگيام ... من دوست نداشتم .. من ديوونه وار عاشقت بودم .. من تو رو با ذره ذره وجودم مي پرستيدم و مي پرستم .

       تو را گر رسم ليلي نيست در ياري                   مرا آيين مجنون است باور كن

خدايا ..!!!! خدايا .. !!!! تو با آن بزرگي  ..  در آن آسمانها  ..  چنين آرزويي بدين كوچكي را  ..  تواني بر آورد آيا ؟ ؟ ؟ ؟

 روزی اگر به سراغ من آمد به او بگو
« من خوب می شناختمش
نامت چو آوازی هميشه بر لب او بود
حتی زمان مرگ
آن لحظه های پر ز درد و غم و غروب
آن بیقرار عشق
چشم انتظار ديدن رويت نشسته بود»
روزی اگر به سراغ من آمد به او بگو:
« شب در ميان تاريکی در نور ماهتاب
هر روز در درخشش خورشيد تابناک
هر لحظه در برابر آينه زمان
پيوسته و در عمق سکوت
در انتظار ديدن رويت نشسته بود»
روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:
« جز تو دلش را به هيچ کس امانت نداد
هرگز خيانتی به دستان تو نکرد؛
هرگز نگاه پاک و زلال تو را
با هيچ چشم سياه مستی عوض نکرد
تا آخرين نفس
در انتظار ديدن رويت نشسته بود»
روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:
« افسوس! دير شد! ای کاش
کمی زودتر می آمدی»
اما به او بگو:
« من خوب می دانم
حتی در آن جهان
آن خفته ی خموش،
در انتظار ديدن رويت نشسته است»
روزی اگر.....
اما؛ نه؛
او هيچوقت نمی آيد....

می دونی؟

يه اتاقی باشه گرمه گرم..روشنه روشن..

تو باشی منم باشم..

کف اتاق سنگ باشه سنگ سفيد..

تو منو بغلم کنی که نترسم..که سردم نشه..که نلرزم..

اينجوری که تو تکيه دادی به ديوار..پاهاتم دراز کردی..

منم اومدم نشستم جلوت و بهت تکيه دادم..

با پاهات محکم منو گرفتی ..دو تا دستتم دورم حلقه کردی..

بهت می گم چشماتو می بندی؟

ميگی اره بعد چشماتو می بندی ...

بهت می گم برام قصه می گی ؟ تو گوشم؟

می گی اره بعد شروع می کنی اروم اروم تو گوشم قصه گفتن..

يه عالمه قصه طولانی و بلند که هيچ وقت تموم نمی شن..

می دونی؟

می خوام رگ بزنم..رگ خودمو..مچ دست چپمو..يه حرکت سريع..

يه ضربه عميق..بلدی که؟

ولی تو که نمی دونی می خوام رگمو بزنم ..تو چشماتو بستی ..نميدونی

من تيغ رو از جيبم در ميارم..نمی بينی که سريع می برم..نمی بينی

خون فواره می زنه..رو سنگای سفيد..نمی بينی که دستم می سوزه

و لبم رو گاز می گيرم که نگم اااخ که چشماتو باز نکنی و منو نبينی..

تو داری قصه می گی..

من شلوارک پامه..دستمو می ذارم رو زانوم..خون مياد از دستم ميريزه

رو زانوم و از زانوم ميريزه رو سنگا..قشنگه مسير حرکتش..

حيف که چشمات بسته است و نمی تونی ببينی..

 اگر بعد از مرگم از تو پرسيدند  كه: آن وجودی را كه زمانی با تو می ديدند كه بود؟

بگو:

دنيايی از عشق بود كه به خاطر حسرت كرانه عشق جوش وخروش ميكرد

بگو:

ديوانه ای بت پرست بود كه بتش را ديوانه وار دوست می داشت

بگو:

اشك در به دری بود كه به هيچ ديده ای به جز ديده ی من آشيان نداشت

بگو:

برای اندك زمانی با من بود وليكن تا آخرين لحظه هايش می گفت:

دوستت می دارم

خداحافظ همين حالا ... همين حالا كه من تنهام .. خداحافظ به شرطي كه بفهمي تر شده چشمام ... خداحافظ كمي غمگين ... به ياد اون همه ترديد ... به ياد آسموني كه من و از چشم تو مي ديد ... اگه گفتم خداحافظ نه اينكه رفتنت ساده است ... نه اينكه مي شه باور كرد دوباره آخر جاده است ... خداحافظ واسه اينكه نبندي دل به روياها ... بدوني بي تو و با تو همينه رسم اين دنيا ... خداحافظ همين حالا ...